Bookies Column nummer 1| Een dag supporters humor. Een dag supporters humor. het ware verhaal achter 'Bart Goor wil zijn verhaal van afgelopen zomer eens vertellen', en wat er verder gebeurde die dag.
Om de column van deze maand goed te kunnen begrijpen dient u hier eerst deze link aan te drukken om de column te lezen van Hugo Borst, het is weliswaar een oude column maar ik persoonlijk wordt er nog vaak mee geconfronteerd. En zo nu en dan wordt ik er moe van het wéér te moeten vertellen , en dus slaat deze column mooi twee vliegen in één klap. Een memorabele dag, met zowaar de aandacht van Hugo in de krant. Echter was het niet alleen de grap rondom Bart Goor wat deze dag zo mooi maakte, ook andere prominenten uit de voetbalwereld moesten eraan geloven. Dit kwam echter niet in de media, maar was waarschijnlijk net zo grappig. Het gebeurde allemaal in de maand oktober van '2005. Als werknemer bij een uitgeverij gericht op het betaalde voetbal wist je zo af en toe aan telefoonnummers te komen van mensen die dat liever niet wilden, maar er simpelweg weinig tegen konden doen. Het eerste nummer wat ik in mijn bezit kreeg was die van Ron Jans. Veel bijzonders deden we er niet mee, want Ron bleek een zeer vriendelijke man. Heel af en toe interviewde ik hem onder een pseudoniem voor het zogenaamde sportkartern van het Algemeen Dagblad, editie Rotterdam. Maar daar bleef het dan wel bij. Toch kreeg ik dankzij Ron de smaak goed te pakken en had zin in meer. Een man die boven aan de lijst stond was toch wel Johan Derksen. Johan Derksen is in ogen van velen een irritante man, maar in de ogen van mij een prachtige vent. Vooral in het begin van Sport aan Tafel toen het nog een lekkere ouderwetse dikke sigaarrokende klasbak was, en met zijn lange vette haardos de ene na de andere sporter de grond in praatte, steeg zijn populariteit binnen mijn gedachtegoed tot een hoogtepunt, en ontpopte hij zichzelf tot kandidaat numero uno om in de maling te nemen. De eerste keer dat hij werd beetgenomen is nooit naar buiten gebracht maar werd al enkele weken voor het zogenaamde Bart Goor verhaal uitgevoerd. Johan Derksen was door een magazine (waarvan ik dacht de Esquire, al ben ik daar niet helemaal van overtuigd) uitgeroepen tot slechts geklede man van het jaar, iets wat niet heel vreemd genoemd hoefde te worden als je zijn kleding dat jaar hebt kunnen aanschouwen. Ik ben vervolgens aan het bellen geslagen richting de VI en deed me voor als medewerker van Ogier. Eerst kreeg ik de receptioniste die mij vakkundig in de wacht zette, maar die mij vervolgens toch door mocht laten schakelen richting haar baas Johan. Ik vertelde Johan dat ik als modeman van Ogier het nieuws vernomen had over zijn uitverkiezing tot slechtst geklede man van het jaar, “máár, laat ik vooropstellen dat ik het daar niet mee eens ben”voegde ik er rap aan toe. Johan reageerde vrij laconiek; “ach ja, dan wordt je uitverkozen tot slechtst geklede man van het jaar door een paar ventjes omdat je toevallig twee knoopjes op je kraag hebt zitten, het zal allemaal wel, ik lig er niet wakker van.” Vervolgens probeerde ik hem een kledingscontract met Ogier aan te bieden, maar ook dit hoefde absoluut niet van Johan, ondanks een financieel zeer aantrekkelijk bod. “Nee hoor, hoe vriendelijk ik het ook mag vinden maar ik laat me altijd kleden door iemand uit de Achterhoek, die man doet dat al een geruime tijd en ik vind het wel best zo” was de reactie van Johan en ik nam vriendelijk afscheid. Maar toch moest hij er nog een keer aan geloven. We schrijven 21 Oktober van het jaar tweeduizend en vijf. Het was weer een ouderwetse vrijdag op een doodgewone uitgeverij in een doodgewoon stadje, door de makkelijkheid van hoe het product verkocht hoefde men niet altijd volledig geconcentreerd met werk bezig te zijn, maar was er voldoende tijd over om op de vrijdag een beetje te gaan lanterfanten. Dat deden we dan ook in ruime mate op deze dag. Het begon ’s ochtends rond de klok van half 9 al. Het toeval wilde dat ik tijdelijk achter een ander bureau moest plaatsnemen en zo werd geplaatst tegenover mijn vriendelijke collega Pim (zo heet hij niet, maar “Pim” is nu een politieagent dus noemen we hem gemakshalve maar zo). Pim groette mij voor de gein met een Vlaamse nep accent. Ik hoorde deze door Borst als later omschreven zijige, zachte stem van mijn collega en werd dolenthousiast! “Jij lijkt godverredomme Bart Goor wel!” zei ik tegen hem, en voegde er direct aan toe dat we vandaag veel plezier zouden gaan beleven van deze stem. Mijn idee was om Derksen te bellen en Pim zich voor te laten doen als de Belgische Bart Goor die de Kuip verliet met in zijn kielzog een half medisch woordenboek aan scheldwoorden. Het probleem was dat Pim’s voetbalkennis niet helemaal toereikend was, en ik schreef dan ook het één en ander voor hem op. Tijdens het gesprek kon ik sowieso meeluisteren, want ik regisseerde het gesprek door middel van een telefoon met speciale functies. Eerst kwamen we uiteraard weer uit bij de receptioniste van de VI, die ons vertelde dat we even moesten wachten omdat Derksen net een bak koffie aan het halen was. Toen hij eindelijk zover was, groette hij op leuke wijze… ”Zó Bart, jij bent er vroeg bij voor een Belg!”grapte Johan en mijn collega Pim sprong er goed op in. “Een goedemorgen Johan, ik dacht laten we het maar vroeg proberen, want het lijkt mij vrij moeilijk om uw te contacten, het zit namelijk zo het zit mij niet lekker met wat er na mijn vertrek allemaal gebeurd is. Ik moest namelijk weg maar wilde dat eigenlijk niet!” Johan ging erin als een goed genomen penalty en hapte hijgerig toe. Hij wilde direct een afspraak maken en dit zou plaats gaan vinden in de brasserie in het Anderlecht stadion. Lachend, gierend en brullend analyseerde we het gesprek, we hadden genoten en dit smaakte naar meer uiteraard. Daarna volgden dus Hugo Borst en Arno Vermeulen, maar dit heeft u in de column van Borst al kunnen lezen. “Nu bellen we Wotte!” en zo gezegd was zo gedaan. We hadden het juiste nummer niet en ik draaide het nummer van de klantenservice van Feyenoord. “Goedemiddag Feyenoord Klantenservice” klonk een vrouwelijke bouwvakkers stem. “Alee u spreekt met Bart ik ben op zoek naar Mark”, “sorry naar Mark?” “Awel naar Mark Wotte” “Uh oh…. Dan zit u hier toch verkeerd, ik kijf effe wat ik kan doen” Niet veel later; “Nou ik verbind je even door met Bianca de secretaresse” .... “met Bianca.”
Bianca blijkt niet helemaal achterlijk en vertrouwd het niet helemaal, Pim is niet alert genoeg en Bianca breekt ietwat geïrriteerd de verbinding. “Kut zooi, dat ging niet helemaal goed Pim!” zeg ik. “Ja ging niet echt lekker nee”. Moeten we toch even wat anders doen en ik kwam op het volgende idee. Pim zou naar PSV bellen als Timmy Simons, en zich ziekmelden voor de training, of iets in die vorm. PSV werd gebeld en ook hier kwamen we uit bij de receptie. Pim vertelde als Timmy dat tijdens het tanken de auto van Timmy was gestolen. Via wel drie mensen kwamen we op de Hertgang terecht en een lief Brabants vrouwtje zette alles in het werk wat ze kon om Hiddink van het veld af te halen. We moesten wachten, kregen haar wederom en moesten vervolgens weer wachten omdat zij alles aan het proberen was. Opeens kwam ze weer aan de lijn en vertelde met verbaasde stem: “sorry meneer Simons? Ik snap het niet helemaal maar ik krijg net door dat Timmy Simons gewoon aan het trainen is” We proesten het beide uit van het lachen en verbraken de verbinding. “Ha ha ha dit was wel grappig zeg! Nu bellen we naar Ajax, en dan moet je informeren naar de status van Galasek. Je moet je dan voor doen als Mark de Degryse, technisch directeur van Club Brugge” zeg ik tegen Pim. We krijgen Ajax aan de lijn en krijgen zonder slag of stoot Martin van Geel aan de lijn. Pim stelt zich voor als Marc de Degryse en laat de interesse in Galasek doorschemeren. Martin verteld dat ze nog aan het bekijken zijn of het contract nog verlengd zal worden, en nu nog niks wil beslissen. Wanneer Pim vraagt naar het mobiele nummer van Martin is dit geen probleem. De rest van de middag gingen we vrolijk verder. Zo belden we Rini Coolen van FC Twente met hetzelfde Marc Degryse verhaal voor Mastjorovic, Leen Looyen van NEC voor Edgar Barreto, we spraken onder de naam van Degryse met Gerald Vanenburg die nog een Tsjechische speler van 1860 Munchen aanbeval, en belde naar huidig Roda JC speler Marcel Meeuwis, met de mededeling dat er interesse voor hem was. Hij vertrouwde het maar half en schoot vaak in de lach. Toen hij vertelde wie zijn zaakwaarnemer was (Kees Ploegsma) haalden we hém zelfs live in het gesprek. Hoorbaar geïrriteerd trapte Ploegsma er absoluut niet in, “jij bent geen Marc Degryse, die heeft een hele andere stem!”. Lokhof verbonden we met een smoes door aan Hugo Borst en bij Gert Jan Verbeek en Marcel Brands spraken we het antwoordapparaat in. Door beide heren werd ik later thuis nietsvermoedend op mijn mobiel terug gebeld. Door Brands zelfs tijdens een wedstrijd van Ajax en PSV waarover ik hem nog informeerde inzake de stand, omdat Brands dat zelf op dat moment in Alkmaar nog niet wist. Ook kregen we de technisch directeur van RKC, Henri van der Vegt, zover om twee kaarten klaar te leggen voor een scout van Club Brugge voor de wedstrijd tegen Feyenoord . Al met al waren deze grapjes ronduit geslaagd. Zeker toen ik zaterdagochtend wakker werd en zowaar de column van Hugo Borst gewijd zag aan deze grap. Dit siert de persoon Borst uiteraard. Grappig was ook dat ik op de maandag daarna toevallig een uitzending bijwoonde van Voetbal Insite. Hier herinnerde ik Johan Derksen aan het gesprek met Goor door te zeggen: “Je bent er vroeg bij voor een Belg Bart!” , Derksen reageerde dat ik maar absoluut niet moest denken dat hij zelf naar Brussel zou zijn gereden, waarna Willem van Hanegem weer vroeg waar deze conversatie over ging. Minder enthousiast waren ze bij de doodgewone uitgeverij in de doodgewone stad, ik kon ’s maandag ochtend direct weer naar huis. Ach ja dat heb je dan ook wel eens……maar een leuke grap in voetballand is voor iedereen een verademing in die keiharde wereld. Nog even en het is 1 april... De Bookie.
|
|
|
|
|
